Drużyna Wojów „Wataha” powstała na przełomie 1991r. i 1992r. Początkowo była to grupa zrzeszająca młodych chłopaków, których pasjami były: walka, historia i typologia rozmaitego uzbrojenia. Często oręż, którym posługiwali się wojownicy nie miał do końca uzasadnionego związku ze źródłami historycznymi. Każdy starał się wykonywać większość uzbrojenia we własnym zakresie, przy użyciu dostępnych środków. Wraz z rozwojem drużyny, pojawiła się potrzeba identyfikacji z konkretną epoką historyczną, konkretną kulturą, której kanony i aksjomaty najbardziej by nam odpowiadały. W sercach każdego z wojowników drzemie dzikość, buta i barbarzyńska surowość, a także uznanie dla nieograniczonych sił natury. Te cechy zdeterminowały ostateczny wybór okresu, którego odtwórstwem miała zająć się „Wataha”. Najbardziej odpowiednie okazało się wczesne średniowiecze- VIII w. n. e. –X w. n. e.- czasy Wikingów, Słowian, politeistycznych religii natury, początków państwa polskiego. Członkowie drużyny szybko zaczęli się angażować w nowy charakter grupy i dopasowywać uzbrojenie do wymogów historycznych. Wykrystalizowała się hierarchia oparta na zasadzie patriarchatu. Starszy wojownik miał swojego podopiecznego, o którego się troszczył, którego uczył walki i umiejętności niezbędnych do pozostania w drużynie. Pojawił się również organ władzy- Rada Starszych, w której zasiadała trójka z najstarszych wojów drużyny. „Wataha” rozwijała się, ilość kandydatów stała się tak duża, iż postanowiono zorganizować treningi prowadzone dla młodych przez jednego instruktora-woja o najlepszych umiejętnościach. Także pierwotni członkowie Rady Starszych postanowili oddać władzę najlepszym i najprężniej działającym wojom młodszych pokoleń, sami pozostając do ich dyspozycji w kwestiach doradczych.